Chloë

Chloë

3 mei 2018, de dag dat het allemaal begon. Ik was 40 weken en 3 dagen. ‘S morgens om 09.30u nog op controle in het ziekenhuis, een halfuur aan de monitor. Alles was gewoon weer in orde. Al gauw besliste we om mij te strippen. Al bij al dit was gebeurd. Rond 12.00u was ik weer thuis. Al gauw voelde ik steken, maar dat dit zijn nog bijwerkingen van het strippen. Nog geen halfuur later deden ze meer pijn en kwamen sneller terug, toch maar even Amy(verloskundige) gestuurd. Ze zou in de middag langs komen voor controle, ik moest een lekkere warme douche pakken en proberen te rusten. Gelukkig hielp dit goed. Ondertussen was ze aangekomen bij mij. Ik had nog maar 1 vingertopje ontsluiting en was nog geen rede voor mijn vriend naar huis te laten komen. Wel moest ik mijn voorweeën bijhouden, er zaten ongeveer 10 minuten tussen. Ondertussen 18.00u ruud is thuis, weeën beginnen echt heviger te worden. Ik heb Amy weer gestuurd, ze zou langs komen. Om 21.00 uur was de ontsluiting  3cm, moest geen paniek hebben ging heel normaal.

Maar de weeën werden nog heftiger al 2 keer in bad geweest maar niks hielp. Amy zou tegen 23.00u normaal terug komen, maar dit hield ik echt niet meer. Ruud moest Amy bellen dat ze meteen moest komen. Ik kon nie meer zitten, liggen en staan. Met een kwartier was Amy daar. Het leek een eeuwigheid, maar had in toen al 6 cm. We besloten om na het ziekenhuis te gaan want het lukte me echt niet meer.

Rond 22.15u zat ik eindelijk in de auto, mijn grootste nachtmerrie de autorit die ging eeuwen duren, en ja hoor dat was ook. Alle stoplichten rood wat typisch is. Daar waren we dan aan het ziekenhuis. Ruud had ik naar binnen gestuurd voor te zeggen dat ik er aan kwam, Amy had mijn komst ook al aangekondigd dus ze wisten er van. Eenmaal binnen werd ik op een rolstoel gezet want lopen ging niet meer. De gangen van ziekenhuis heb ik nog nooit zo snel gezien, voor ik het wist was ik op de bevallingskamer. Ze gingen alles voorbereiden, maar ook hun dachten dat het nog even ging duren omdat ik 6cm had. Ondertussen was Dr. Stevens(gynaecoloog) ook al langs geweest. De vroedvrouwen vroeg of ik epiderale wou. Ik was zo bang maar besloot om het toch te doen. Ze wouden eerst nog even ontsluiting nakijken. En oh nee ik had ondertussen 9cm, epiderale was geen optie meer. Ik geraakte steeds meer in paniek. Ik wou nog naar de wc want ik had het gevoel dat ik behoefte moest doen. Maar eenmaal op de wc leken het al persweeën. Ik moest snel terug op bed.

En toen begon het persen. Alles liep heel vlot. Eenmaal toen ze het water hadden gebroken, was ze er met 3 keer persen. Daar lag ze dan op mijn borst, Chloë Stakebrand. Maar nog steeds had ik niet het gevoel dat ze van mij was, ik was nog een beetje in paniek omdat ze vanonder alles in orde aan het maken was.

Chloë schrijft:
De dagen in het ziekenhuis liepen vlot. Eindelijk mochten we na huis. Ik mocht Amy gaan ontmoeten. Wat een lieve vrouw is dat! Dagen gingen maar voorbij. Alles liep vlot en mama was heel blij, ook zij geneesde heel snel! Iedereen vond mij een knappe madam. En kijk mij nu stralen na 2 maanden. Ik doe het super goed. Want ik kan net zo goed slapen als mijn mama!😍

 

mr green -

meritroyalbet

-

virgin games

-
instagram takipci hilesi