Morris

Morris

Mijn bevalling

Mijn bevalling van mijn dochter was vier jaar geleden vrij snel gegaan. Alles was goed verlopen, maar toch zaten me wat dingen dwars die destijds zijn gebeurd. Dit was bij een andere verloskundige in een andere gemeente. Het was ook een poliklinische ziekenhuisbevalling en diep van binnen had ik toen al de grote wens om thuis te bevallen. Dat wilde ik nu, bij mijn tweede kindje, dus zeker anders doen!

Ik heb bij Amy vanaf dag 1 een vertrouwd gevoel gehad. Ik kon mijn verhaal bij haar kwijt, mijn minder fijne ervaring de vorige keer, wat ik dit keer anders wilde en ook mijn angsten en onzekerheden. Er was altijd een luisterend en begripvol oor en Amy nam altijd de tijd voor mij. Zeker omdat ik dit keer als bewust alleenstaand mama opnieuw een zwangerschap beleefde, vond ik het fijn om een goede vertrouwensband te hebben met mijn verloskundige. Amy was voor mij echt de juiste persoon en ik had het idee dat we elkaar goed aanvoelden. En dat bleek ook wel tijdens de bevalling waar ze mij ongelooflijk goed heeft gesteund en geholpen.

Mijn zwangerschap verliep op zich goed, de baby deed alles volgens het boekje. Helaas kwamen alle zwangerschapskwaaltjes ook volgens het boekje. Ik heb het allemaal gehad, van misselijkheid tot aambeien en maagzuur en alles ertussenin. Zwanger zijn vond ik echt geen pretje, zeker niet met een rondlopende kleuter die veel aandacht vraagt. Maar he, ik mag niet klagen want ik heb er zelf bewust voor gekozen.

Toen naderde het einde van de zwangerschap en kwam er ineens een extra onzekerheid en angstfactor om de hoek kijken, genaamd Corona. Als je bomvol hormonen zit en 37 weken zwanger bent wil je echt niet horen dat je minder controles krijgt, kraamzorg anders zal zijn etc. etc. Om maar te zwijgen over de risico’s als het uiteindelijk toch een ziekenhuisbevalling zou moeten worden. En wat als mijn dochter me niet mag opzoeken als ik naar het ziekenhuis moet? En wat als mijn moeder, die bij de bevalling zou zijn, er niet bij mag zijn? Kortom: stress…. Gelukkig was daar Amy die rustig bleef en me gerust stelde dat ik echt wel de hulp en zorg zou krijgen die nodig is. De controles werden ingekort, maar Amy bleef nog steeds dezelfde persoon en wist ook in 10 minuten datzelfde luisterende oor te bieden als in 20 minuten.

Toen de bevalling zich na 40 weken nog niet leek aan te dienen was ik er toch wel echt klaar mee. Mijn angst om toch in het ziekenhuis te moeten bevallen, mogelijk met een inleiding, werd steeds erger. En ondanks dat het strippen bij mijn vorige zwangerschap voor mij een vreselijke ervaring was, wilde ik deze kans toch grijpen in de hoop dat ik nog thuis zou kunnen bevallen. Dus op dinsdagochtend, met 40+6 weken zwangerschap kwam ik bij Amy voor een poging tot strippen. Ze nam rustig de tijd, stelde me op mijn gemak en het viel me erg mee! Toch heeft ze flink haar best gedaan. Ik hield nog een paar uur een beetje een zeurderige pijn, maar die pijn ging weer weg en ik dacht: oke dat was het dan. Poging tot strippen mislukt.

Grappig detail: mijn vader had vanaf het begin van de zwangerschap alle hoop gevestigd op deze dag voor de geboorte van zijn kleinzoon en stamhouder omdat het de verjaardag was van zijn vader, mijn opa. Toen hij mij na de strippoging vrolijk en opgewekt terug zag komen had hij de hoop opgegeven dat het vandaag nog zou gebeuren.

‘S middags speelde ik met mijn dochter in de tuin. Vanaf een uur of drie voelde ik wat in mijn buik. Lichte krampjes. Voorweeën? Ze waren totaal niet heftig, ik kon ondertussen nog gewoon voetballen, maar toch merkte ik dat het typische krampjes waren. Het kwam in golven. En na een half uur merkte ik dat er ook ritme in zat. Ik ging ze toch maar timen. Om de drie minuten. Maar ik kon ze nog goed hebben. Voor de zekerheid belde ik toch mijn ouders en die kwamen meteen. Ik vertelde mijn dochter dat de baby vannacht of morgen wel eens geboren zou kunnen worden. Ik belde Amy, maar ik klonk nog veel te opgewekt. De voorweeën zouden ook nog wel eens kunnen stoppen. Dat gebeurde niet, het werd pijnlijker. Mijn moeder ging koken maar ik was wat misselijk en durfde niet te eten. Mijn dochter vond het allemaal super gezellig, maar ik merkte dat ik haar gezellige geklets steeds moeilijker kon hebben. De pijn werd serieuzer, de weeën duurden langer en bleven snel na elkaar komen. Rond 18.15u belde ik Amy weer. Dit keer kwam ze toch even kijken. Toen ze er na een kwartiertje ongeveer was, besloten we om naar boven te gaan omdat ik door de aanwezigheid van mijn dochter werd afgeleid en de weeën niet goed kon opvangen. Boven ging het meteen een stuk beter, ook al hoorde ik dat ze naar haar eigen kamer boven wilde met opa om toch zo dicht mogelijk bij mij te zijn. Dat was ook mijn wens, haar er dichtbij hebben. Dit voelde goed.

Amy gaf aan dat ik 4cm ontsluiting had. Ik ging er vanuit dat het dus nog wel even kon duren. Ik dacht vooral: dan zal mijn dochter laat in bed liggen want die gaat echt niet slapen nu ze weet dat de baby geboren gaat worden. Het was toen ongeveer 19.00u.

Amy besloot wel te blijven en beneden administratie te gaan doen. Alsof haar instinct aanvoelde dat ze moest blijven.

Heel bijzonder dat ze dit zo goed aanvoelde, achteraf gezien. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ze terug naar huis was gegaan….

Amy was nog maar net beneden of ik voelde de weeën veranderen. Ik had er geen controle over. Vooraf was mijn wens om tijdens de weeën wat rond te lopen en ze zittend en staand op te vangen maar alles in mijn lichaam schreeuwde dat dat niet meer ging. Ik kon en wilde alleen maar liggen. Ik verloor wat bloed en Amy wilde toch de kraamzorg alvast bellen. Terwijl ze dit deed, braken mijn vliezen en Amy kwam snel terug naar boven.
Ze gaf aan dat ik met mijn lichaam mee mocht persen en mijn lichaam het werk kon laten doen. Mijn lijf reageerde zo heftig op de weeën dat ik uit mezelf al ging persen maar tegelijk dacht mijn hoofd: persen? Hoezo dan? Ik had toch pas 4 cm? Hoe kan dat in zo’n korte tijd naar 10 cm zijn gegaan? Die omschakeling in mijn hoofd lukte even moeilijk maar ik werd er goed doorheen gecoacht. Ik wist even niet waar ik het moest zoeken en riep ook dat ik het niet kon. Ik kon het niet geloven dat het al ging gebeuren en was wat emotioneel. Uiteindelijk wist ik me over te geven en liet mijn lichaam het werk doen.
De baarkruk waarop ik wilde bevallen bleef ingepakt, dat ging ik niet meer halen. Op het laatste moment leek het even niet te lukken. Amy zei dat ik op handen en knieën moest gaan zitten. Ik dacht: hoe dan? Zoveel pijn, ik voelde het hoofdje er al bijna uit komen, hoe kon ik nog van houding veranderen? Maar toen Amy het een tweede keer zei wist ik dat ik het moest doen. Ik vertrouwde op haar. En dat was maar goed ook. Anders was het nooit gelukt. Mijn zoon zat klem met zijn schouders en kon er alleen op die manier uit. Door de verandering van houding was hij er ineens: mijn mannetje Morris!
Ik zag meteen dat het een flinkerd was, maar wat ik ook zag was dat hij blauw was. En stil. Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet, waarschijnlijk waren het seconden maar die voelden als uren. Ik zat nog op handen en knieën en kon niet terug draaien. Tussen mijn benen zag ik een blauw jongetje dat niet wilde huilen. Paniek! Gelukkig weet Amy wel wat ze doet en kreeg ze er wat geluidjes uit. Ze stelde me al snel gerust door te zeggen: hij ademt hoor! Maar het gewenste gehuil liet even op zich wachten. Een zucht van opluchting toen dat gebeurde!
En meteen na het eerste huiltje ging de deur open en kwam mijn dochter binnen. Ze mocht samen met oma de navelstreng doorknippen, zo bijzonder! Een kwartier later kwam de kraamzorg binnen. Te laat dus… maar het ging ook zo snel, dat had niemand verwacht.

En nadat Morris lekker was bijgekomen op mijn borst en ook al meteen gedronken had, mocht grote zus helpen met teentjes en vingers tellen en helpen aankleden!

En over het op tijd naar bed gaan hoefde ik me geen zorgen te maken. Kleine broertje Morris had hier al rekening mee gehouden en was er door deze sneltrein-bevalling al om 19.15u…! (Niet dat er van slapen die nacht veel terecht kwam met deze heftige ervaring)

mr green -

meritroyalbet

-

virgin games

-
instagram takipci hilesi